Latem z okien samochodów turyści wyrzucają nie tylko śmieci

czwartek, września 28, 2017

Latem z okien samochodów turyści wyrzucają nie tylko śmieci

Mieszkamy przy drodze krajowej nr 53. Moja wioska jest ostatnią w województwie mazowieckim, a jej koniec wyznacza granicę administracyjną Warmii i Mazur. Na nasze poczciwe Kurpie mało kto zmierza latem, za to na Mazury tłumnie przybywają turyści. Niemal cała Warszawa przejeżdża niedaleko mojego domu, żeby dotrzeć na upragnione wakacje. W drodze do celu w naszych gęstych lasach bardzo często zostawiają coś po sobie. Przyzwyczaiłam się już do torebek po szybkim posiłku z McDonald's lub kubków po kawie z Orlenu, a nawet tych ze Starbucksa - prosto ze Stolicy. Kolą w oczy, ale najgorsze jak kroi się serce, kiedy zobaczysz, co jeszcze zostawili na trasie swojej podróży.

czytaj dalej >

czytaj dalej >

Niedziela na wsi. Dzieje pewnej sielanki.

niedziela, listopada 30, 2014

Niedziela na wsi. Dzieje pewnej sielanki.

Zima szybkimi krokami zbliża się do naszego kurpiowskiego lasu. Sosny trzeszczą od mrozu - jeszcze niewielkiego, ale jednak -9°C to już raczej nie polska złota jesień. Rozpalony rano ogień trzaska w piecu i ciepło leniwie rozpływa się po całym domu. Ekspres do kawy pokwękuje pracowicie. Ze wstawaniem nie trzeba się spieszyć. Plany na niedzielę? Może wizyta u dziadków lub znajomych? Kościół? (hmm...) Albo spacer, ciepła herbata i książka. Dla Romana kredki, klocki i samochodziki. Ważne, żeby razem i jakoś tak bez myślenia, że praca, pieniądze albo inny problem, który na co dzień wierci nam mózg. I obowiązkowo trochę ciszy.

Sielanka.

A potem się budzę.

czytaj dalej >

czytaj dalej >

A nie lepiej wam w murawance siedzieć? Czyli na co nam stara kurpiowska drewniana chałupa.

czwartek, listopada 20, 2014

A nie lepiej wam w murawance siedzieć?
Czyli na co nam stara kurpiowska drewniana chałupa.

Kurpiowska wieś, u Teściów. L. w internecie szuka instrukcji obsługi do belownicy Taty, bo coś nawaliło i trzeba naprawić. Piję herbatę, jestem w czwartym miesiącu ciąży i zastanawiam się co dalej. Dopiero przeprowadziliśmy się na wieś i wprowadziliśmy do niewielkiego domku mojej Mamy - lato się już kończy, ale dalej jest ciepło i słonecznie. Od czasu do czasu snujemy wizję własnego domu. Nie stać nas na razie na to - to pewne, ale na szczęście marzenia jeszcze są za darmo, więc pomarzyć można.

.

czytaj dalej >

czytaj dalej >

... a światłość wiekuista niechaj mu świeci

czwartek, listopada 13, 2014

... a światłość wiekuista niechaj mu świeci

Kiedy w naszym sąsiedztwie ktoś umiera świat staje na kilka dni w miejscu. Pogrzebowa flaga ponuro powiewa na wietrze, który przynosi ze sobą widmo przygnębiających zmian, a starannie wypisane klepsydry krzyczą z płotów i tablic ogłoszeniowych, że przyszedł czas, żeby się żegnać.

Ciało zmarłej osoby pozostaje w domu - często dlatego wynajmuje się specjalną "chłodnie", na której leży żegnana osoba, aby jej zwłoki nie stały się uciążliwe dla żywych. Zegary zatrzymuje się na godzinie, w której dusza opuściła ciało, żeby nie odmierzały mu już czasu. Jeden pokój staje się kaplicą - pełen kwiatów, palących się gromnic, przygniatającej ciszy i zapachu pustki.

czytaj dalej >

czytaj dalej >

Nie, nie mieszkam na Mazurach

środa, października 01, 2014

Nie, nie mieszkam na Mazurach

Uwaga - może być nudno i rozwlekle (ale na szczęście nie aż tak długo), więc jak chce się Wam spać to lepiej nie czytajcie.

Albo zróbcie sobie porządną kawę - tylko nie jakieś rozpuszczalne "niewiadomoco", tylko porządną, naturalną.

Ostatnio nawiedziła mnie pewna refleksja na temat mojego miejsca urodzenia, do którego postanowiłam wrócić i uczynić go również miejscem urodzenia moich dzieci. Mój dom stoi mniej więcej 2 kilometry od granicy kurpiowsko-mazurskiej. Wystarczy wsiąść w samochód i w ciągu 20 minut docieramy do całkiem niezłego skupiska jezior.

Ale ja na Mazurach nie mieszkam.

Dla warszawiaków żyjemy na Mazurach, dla Mazurów jesteśmy przystankiem na trasie warszawskiej, a dla znajomych ze Śląska to właściwie jesteśmy przedmieściem Stolicy. Są też tacy, którzy nawet zdają sobie sprawę z istnienia Kurpiowszczyzny, ale zawsze uważałam ich za zdecydowaną mniejszość.

Dlatego dawniej, gdy ktoś mnie pytał skąd jestem odpowiadałam, że z wioski pod Mazurami. Uważałam, że w ten sposób będzie im łatwiej umiejscowić moją małą wiochę w ich wyobraźni. Oni zapamiętywali jedno - byłam z Mazur. Było to kłamliwe uproszczenie.

czytaj dalej >

czytaj dalej >